another day was ended... another lonely day.. without someone, alone, without love, still trying to recuperate from the heartache i have for almost 3 months now. hayyy... what a life.. still thinking, trying to understand why this happens to me, despite for all emotions i invested, for all the love I gave yet here iam alone, looking at the four corner of this room, sobbing, trying hard to ease the pain as im now left alone, left with no one. What's really my mistake.. Is this because I love you that much, that i care for you that much? still as of this time... im clueless and puzzling for an answer. Hindi ko talaga maintindihan.. minsan naiisip ko bakit ang mga taong sobrang magmahal sila pa ang nasasaktan, habang ang mga taong walang ginawa kundi manloko, manakit, magpaasa sila pa ang higit na minamahal.. bakit ang mga tulad namin ang laging nasasaktan, dahil ba sa alam nila na mahal natin sila at hindi kayang iwan pero bakit nagagawa nilang mahalin ang alam naman nilang niloloko sila kung in the end alam nila masasaktan sila? Ang hirap talagang intindihin ang mga bagay na ito.

Sa isip gusto ko nang sumuko, pero sa puso, ayaw.... alam ko sa sarili ko na nasasaktan ako, pero bakit ayaw mawala ang pagmamahal ko sa iyo? ahhhh ang hirap... ilang taon na naman kaya ang dadaan bago mawala ang lahat ng ito sa puso ko... takot na tuloy ako magmahal uli... naibuhos ko na lahat sa iyo ang lahat ng pagmamahal ko pero ito pa rin ang naging kapalaran ko... ganun talaga ang kapalaran ko... siguro... inaasam ang mga bagay, tao na alam ko na hindi magiging akin kailanman.. parang ikaw... noon nasa piling ko ngayon wala na, pati pagmamahal mo wala na rin... ganun siguro talaga... parang mga script na sinusulat ko noon mangyayari rin pala sa akin ngayon.. sana mabago pa lahat sa pagdating ng panahon.... hihintayin ko pa rin ang panahon na yun kung pagbibigyan ako ng pagkakataon....